Leiderschap roept vroeg of laat vragen op. Niet omdat je het verkeerd doet, maar omdat de rol zelf complex is. Als directie, MT of leider draag je verantwoordelijkheid voor resultaten, voor de richting, voor mensen… En ondertussen kijkt de hele organisatie naar je. Lang niet alleen naar wat je zegt, maar vooral naar hoe je alles doet. Hoe jij afspraken nakomt en besluiten opvolgt. Hoe jij reageert als iets misgaat, hoe helder jij communiceert, wanneer jij anderen aanspreekt en wanneer niet. De ruimte die jij inneemt, bewust of niet, bepaalt de ruimte die anderen nemen.

Het verschil tussen wat je wilt uitstralen en wat je feitelijk laat zien is zelden iets wat iemand je vertelt. Terwijl vaak precies daar de sleutel ligt.

Soms zijn de vragen persoonlijk. Hoe geef je leiding op een manier die bij je past zonder jezelf te verliezen in wat er van je verwacht wordt? Hoe vind je de balans tussen sturen en ruimte geven? Hoe hou jij je blik op de horizon terwijl de waan van de dag je alle kanten op lijkt te trekken?

Soms spelen de vragen op teamniveau. Een MT dat intern niet goed samenwerkt terwijl het naar buiten toe één lijn moet trekken. Spanningen tussen leidinggevenden die doorwerken in de rest van de organisatie. Een cultuurverandering die niet landt omdat het leiderschap zelf nog niet mee is bewogen.

Deze twee kunnen ook door elkaar heenlopen. Een voorbeeld dat ik vaak tegenkom is de opmerking dat er ‘te weinig eigenaarschap’ is in het team. In mijn ervaring blijkt dat bijna altijd eerder een leiderschapssignaal dan een teamsignaal: het zegt iets over welke ruimte werkelijk wordt gegeven, wat er gebeurt als iemand iets anders doet dan verwacht, hoeveel en hoelang mag er worden geworsteld voordat er wordt ingegrepen.