Ik weet hoe het voelt om in samenwerking niet volledig jezelf te zijn. Om je aan te passen, je anders voor te doen, niet vrijuit te kunnen ontspannen. Ik ben ooit begonnen als wetenschapper in het bedrijfsleven. Ik werkte ruim tien jaar als leidinggevende en afdelingshoofd. Logische stappen, zou je zeggen. Toch bleef er iets knagen. Ik had voortdurend het gevoel niet op mijn plek te zitten. En al zag ik het destijds anders: ik zat vooral mezelf in de weg.

Wat volgde was een zoektocht. Met een goed gevulde boekenplank, cursussen en opleidingen als reisgenoten. De grootste verschuivingen kwamen van twee kanten.

De eerste was een opleiding familieopstellingen. Die leerde me kijken naar wat er onder de oppervlakte van gedrag en patronen speelt in systemen zoals families, teams en organisaties. Hoe geschiedenis zich herhaalt zonder dat iemand dat bewust wil. En hoe je dat patroon kunt onderzoeken zonder iemand de schuld te geven.

De tweede was een langere verdieping in de werking van onbewuste overtuigingen. Hoe die in je gaan rondlopen zonder dat je ze doorhebt. Hoe ze op den duur ophouden als overtuiging te voelen en ‘gewoon de waarheid’ worden. En hoe veel van wat we een probleem noemen eigenlijk gaat over hoe hardnekkig we vasthouden aan die aannames, vaak zonder dat we ze ooit bewust hebben gekozen. Ongemakkelijk terrein voor een voormalig wetenschapper. En misschien juist daarom raak.